Deze troubadour is de poort van ZuidWest naar West doorgewandeld…. De af en toe nog zwoele nazomerdagen zijn gepasseerd…. voor mij vertaalde het zich in laatste krampen van ‘moeten, willen en verlangen’ …. de lagen daaronder waren eerder een motivator vanuit pijn en collectieve inscripties. De ‘vergelijken, moeten competitie aangaan, winnen en manifesteren om dan identiteit te hebben en te mogen zijn’…. het vertaalt zich in vele vormen en je onbewuste en collectieve geeft bedrieglijke vormen die dan toch niet vanuit een zuivere hartenroep ontstaan maar vanuit het sussen van pijn vertrekken. Door de jaren heen heb ik ontdekt hoe ook ik zoals iedereen , slaaf ben van gewoon een bak patronen. Maar zoals Amen Ra zegt ‘het hoeft niet meer’ . Ik omarm de melancholie die het brengt, verzand al lang niet meer in de ‘kramp der versnelling en zogezegde manifestatie’.
Er kwam wel een vraagstuk.. is dit iets van mij? Is dit een collectieve pijn/patroon ? Beide… mijn levensdraadverhaal heeft er mee te maken, maar het is zeker zo dat onze samenleving nu draait op de mantra ‘ik doe/manifesteer/zet neer … dus ik ben’. Maw men identificeert zich vlotjes met wat je doet, presteert en dat liefst in een dravend kleedje van groei en moéten… om dan weg te kwijnen eens men beseft hoe vergankelijk alles is. Over 150 jaar spreekt niemand er nog over en weet niemand nog wat het was dat je hebt neergezet men leeft dan in eigen tijd…. wat wàs ligt al lang onder de zoden van de grasmat…
Ik zelf heb geluk, ik heb tijd, néém tijd, heb geen kinderen en werk niet voltijds, heb geen huis-boom-beest-drang en kan dus rustig alles in traagheid doorvoelen en bekijken. Ik neem de tijd voor eigen Eli Kung s morgens, de tijd om te vertragen en te schrijven… ben vaak op trektocht en ook vanochtend besefte ik des te meer… ik ben het westen nu definitief ingeslagen. Een aantal boeken gaan definitief toe, ze zijn niet meer nodig dit leven en het kàn fysiek ook eenvoudigweg niet meer. Daarnaast ook de helderheid van ‘wat roept mijn kern en hart’? Dat blijft vooral bij de eigenheid en waarde van ‘vertragen, diepte, kern, verstillen, intens en beleven tot op de essentie’ … dat neem ik mee in elk levensdomein…
De hamvraag die me daar telkens brengt is: wat als ik nog één uur te leven had, wat zou ik dàn doén? Als het dan toch over ‘doen’ moet gaan 🙂 En dan is dat niet zo veel… nog buiten in het groen voélen, ruiken, aanschopuwen, verwonderen,… Een aantal naasten nog eens vastnemen en in de ogen kijken. En dan mag ik vredig doodvallen. Zo simpel is het, dus die belangrijkheid der essentie weef ik in hoe ik het leven organiseer. Simpel, eenvoudig, intens, doorvoeld,…. de rest is vergankelijk en onzin 🙂 Ruis op een gouden plateauke dus waarom mezelf daar moe aan maken?
Het blijft een oefening, want daarnaast voel ik uiteraard ook de inscripties eronder, en melancholie dat het opent en ik voel wat ik dan te voelen heb. Maar er is steeds minder ‘actie’ en al zeker minder actie vanuit de individuele en collectieve ‘pijn der racen om te mogen zijn’ 🙂
Ieder die wil proeven van deze diepgaande traagheid, ieder die wat diepere lagen in het leven wil voor hij het leven verlaat, aan ieder die wil verstillen en van daaruit wil voélen en ontdekken. Aan ieder die met moed en mededogen in het leven wil staan en groeien en graag hier in geinspireerd en gesteund wil worden. Wees welkom… als je deze vertragende weg in het leven zoekt en de deuren voor jezelf verder wil openen op dit pad…
Wees welkom op een Weg van het Woud, een trancereis cirkel, een individuele duik in de Runen teachings,… op jouw maat en tempo. Met de inspiratie die jij nodig hebt, in de spirit van het landschap dat jou steunen zal….