(English below) November, mijn favoriete periode, mijn geboortemaand… geboren in de samhain energie. Een koude gure dag, ijzige wind en de zon verstopt ver achter een dik wolkenpak. Met zegeningen in de rugzak trok ik voor het eerst naar het grote kerkhof in Ysselsteyn. Een immense vlakte vol kruisjes… en het carillion af en toe de ijzige stilte doorbrekend. Het geklingel snijdt door merg en been. Klinkt voor allen die hier liggen rusten en een moeder van een gesneuvelde schonk het aan het kerkhof om eveneens alle moeders die hun kind aan oorlog verloren te gedenken.
Hier en daar tussen de rijen staat een boom…. deze gesneuvelde is gerepatrieerd en ter ere van zijn plekje werd dan een boom geplant. Daarnaast… zo velen die hier nog liggen. Waarvan familie misschien niet eens weet dat ze hier begraven zijn… De zegeningen vonden een plek… een plek bij zaden van hoop, een plek op de centrale plek van het kerkhof…
Ergens schuilt er een grote droefnis in mij…. een droefnis over het geweld en de snelle projecties die we als mensen nog steeds in het rond spuwen…. zijn we dan massaal te gekwetst om te durven in verbinding te blijven? Wat maakt alles dt ‘anders’ is zo bang? En waar is onze moed om vooral te kijken wat dat diep in onszelf beweegt alsvorens dat ‘andere’ snel weg te willen of om te duwen? Waar is onze ‘ware moed’ om dit proces te durven aangaan? Of zijn we dan werkelijk collectieve lafaards die het kijken in de schaduwspiegel niet aandurven? Het stemt me soms droef… immens droef…
Bij het dwalen over het kerkhof zag ik een schoolklas in de vergaderruimte…. vol poefjes met vragen … de antwoorden rusten in elk van ons en stromen langzaam verder naar onze daden en overtuigingen…. ik blijf hopen… dat we de antwoorden op de vragen voélen en dat we uit de patronen der geschiedenis met moed in onze ogen durven stappen. Aho
November, my favorite period, my birth month… born in the Samhain energy. A cold bleak day, icy wind and the sun hidden far behind a thick layer of clouds. With blessings in my backpack, I went to the large cemetery in Ysselsteyn for the first time. An immense plain full of crosses… and the carillion occasionally breaking the icy silence. The clang cuts through the marrow and bone. Its sounds remembering all who are resting here. A mother of a fallen person donated it to the cemetery to also commemorate all mothers who lost their children to war.
Here and there between the rows there is a tree… this fallen man has been repatriated and a tree was planted in honor of his spot. In addition… so many who are still here. Family members may not even know they are buried here… The blessings found a place… a place with seeds of hope, a place in the center of the cemetery…
Somewhere there is a great sadness in me… a sadness about the violence and the rapid projections that we as people still spew around… are we too hurt en masse to dare to stay connected? What makes everything that is ‘different’ so frightening? And where is our courage to look at what moves deep within ourselves before quickly wanting to push away or push that ‘other’ away? Where is our ’true courage’ to dare to engage in this process? Or are we really collective cowards who do not dare to look into the shadow mirror? It makes me sad sometimes… immensely sad…
While wandering through the cemetery I saw a school class in the meeting room… full of poufs with questions… the answers rest within each of us and slowly flow into our actions and beliefs… I keep hoping… that we feel the answers to the questions and that we dare to step out of the patterns of history with courage in our eyes. Aho