Al een tijdje zit ik te gniffelen bij taalspelen met over-vloed. Een woord dat onze hebzucht en gulzigheid lijkt te belichamen. Of is het de angst voor tekort die in het woord ‘overvloed’ vervat zit?
Bij een kopje koffie mijmeren over ‘overvloed’. Er is Eb en er is Vloed…. jawel die mooie spreuk… prachtig toch.. er is yin en yang en het samenspel, er zijn wat mindere momenten en wauw momenten…. Maar vloed lijkt dus niet voldoende voor de mens? … een tijdlang was het modewoord ‘overvloed’ … Alle spirithoeken stonden er vol mee.. laat jij overvloed toe ? blokkage op overvloed? … lijkt wel té over aan vloed die overvloed 😀
Vloed lijkt me prima, voldoende, kloppend, gepast… prachtig op de golf der spreuk en natuur. Toch willen we dan OVERvloed.. té veel vloed, overstroming, tsunami’s en wateroverlast …. Dat intrigeert me zeer waarom we steeds blijven hunkeren naar ’te veel’ en more than we need… Was hetGhandi niet die zoiets opperde.. iets à la a mans greed and need 😀 Zelfs in onze taal en hoop om veel te veel te manisfesteren zit het vervlochten en verweven… Ik vind het persoonlijk ook wel grappig om zulke taaleuvels vast te stellen en eens in te duiken.
Wat als we gewoon meegaan op vloed, stroming dus, het vloeien zodat akkers weer vruchtbaar zijn. Vertrouwen nemen op genoeg, kloppend, voldoende…. OVER-vloed… voelt dan eerder als het verzuipen in de wateroverlast, meegesleurd worden in het straatje van veel te veel… een te zware maaltijd waar je maag vierkant op draait… het graaien want ‘ik moet veel in tijden van straks te weinig?’ Het woord overvloed kreeg bij het mijmeren een steeds bevreemdender karakter en absurditeit. Of is dat nog steeds de indoctrinatie van ‘den mensch’ om veel te veel te moeten (hebben en wensen), meer dan nodig? Interessant om eens bij stil te staan en diep in de spiegel te kijken wat je zelf voelt bij deze woorden en tevens voelen en kijken hoe je daarbij ook in het leven staat. Is die teveel aan vloed aanwezig? is het een verlangen? of is kloppend eerder jouw kijk? En wat zijn de drijfveren van jouw zucht naar over-vloed? Hoe sta jij stil bij eb en vloed? En wat voel jij bij over-vloed…?
Taalmijmeren, taal als magie, of de vaststelling dat onze taal ook onze sluimerende heimelijke schaduwzijden uitspreekt zonder we er erg in hebben. Vervloeken we onszelf bij het placeren van deze ‘schuinse begrippen’?
Hoe dan ook interessant om dat eens bij een kopje koffie eens te laten pruttelen en bezinken. Taal is GaldR en tenslotte magie….