Een ochtendritueel…. omstreeks 6 uur … in de stilte van de ochtend stap ik op de fiets… er roept elke ochtend iets. Naar buiten.. de schemerzone in… de dag die nog ontvouwen moet, de plooien moeten nog glad gestreken… stil op de wegen .. ieder nog onder een warme dons… Warme wanten en frisse vochtige lucht van het bos die mijn longen vult … hij proeft naar korstmos en vochtige bladeren…. hij ruikt naar zoetige weeïge wasem…
De donkerte omhult me en de silhouetten van de knoestige bomen omarmen me…. ginds trekt er iets… een lichter donkerblauw, een schemerig aan de horizon verstopt tussen takken en drieste struiken… stilte … het geklik van de versnelling … lichte gitaarmuziek in de oren voorspelt gouden zonlicht en open ademruimte …
De deugddoende verwondering … het schenkt spontaan woorden der kosmos… de kille lucht verdroogt het netvlies … met kleine oogjes klief ik door de ijle lucht. Kronkelende paden en het pletsen van zachte wateren als de wielen door de plassen draven … ik waan me in de tastbare oneindigheid … een warm gevoel gloeit vanuit mijn ziel…
Daar! Ginds! Daar roept iets… ik zie het! ik zie het! Het blauw maakt plaats voor zachtroze waar de zon zich aankondigt… het open veld…. het nodigt uit… het overweldigt …
De tedere lagen van het ochtendgloren … het zacht krieken van de dag … als de zucht van een flesje dat open kraakt … als ik vol – daan van verwondering naar huis fiets … kleurt dat dag alreeds het leven… een vaal bleek beige licht … het gouden uur weerom voorbij…. de dag geboren ….
Een ochtendritueel als een gebed … een persoonlijk momentje met het oneindige verhalenboek… aho
