Verdriet en afscheid onderga ik graag alleen, in stilte en in de natuur. De roep van de grote eik waar ik ons vader het laatst in spirit time nog mocht ontmoeten is voor mij een soort ankerpunt … een plek om af en toe naartoe te gaan. Hij nodigde me uit om een dagtocht te doen, een kleine pelgrimstocht te ondernemen. Verdriet en rouw verwerk ik altijd al wandelend en rondstruinend door bos en veld….
Zo doende trok ik er op uit op een zonnige dag. De afscheidsceremonie als opname in mijn binnenzak… gsmgewijze. Geen idee of dat aan de orde zou zijn die te luisteren en kijken onderweg. Ik had eerder de idee dat ik dat aan de grote eik in Lommel te doen had…. maar niets is minder waar. Er riep en trok iets op een bepaald punt in de wandeling…. het is tijd om de ceremonie boven te halen, te luisteren en letterlijk ermee op pad te gaan. Een paar tellen later stond ik aan een hoeve genaamd ‘Den Eik’ …. het kloppende der synchroniciteit volgde elkaar in sneltempo op,.. pure magie is dat dan…
Ik kwam op een pad uit , onverwacht, dat ik nog nooit had gewandeld. Prachtig draaiend hout, hulsten die spraken en een eikje waar ik mijn kaarsje aanstak dat ik de hele tocht zou meedragen. Het riep en ik luisterde getrouw, haalde het kaarsje boven en hoorde onverwacht maar kloppend, ineens op de ceremonie…. ‘ik nodig uit tot het aansteken van de kaarsjes’ …. De zon verwarmde het pad… en elke stap was intens en verbonden met het kleine en grote geheel. De hele tocht het brandend kaarsje koesterend on de handen. Foto’s keek ik even mee… de gedichten van ieder klonken extra rakend ten midden van de natuur. De abdij in de verte luidde geregeld de klokken, net zoals ze in Lommel geluid hadden het moment dat ons vader stierf. Alsof het een laten weten was,… ik ben hier, ik kom nog even wuiven en iets laten weten, … ik sta op vertrekken om verder te reizen….
Het einde van de ceremonie naderend hoorde ik de uitnodiging ‘een laatste groet aan de urn, neem je tijd en daarna koffietafel’…. ik stond in een parkje… geen urn en geen koffietafel erna… ik sloot met wat spijt de wandeling af, menend dat ik het parkje uitging. Maar ik kwam onverwacht bij een Maria grotje aan, alwaar kaarsjes stonden en uiteraard.. plots de klokken weer luidden. Een intense laatste groet,… het kaarsje heb ik toegevoegd, het gedicht van ’troost’ in het park in mezelf opgenomen…. en ook die klokken…. wonderlijk weer…. de laatste poort van het parkje weer door stapte ik terug op het eigen pad en in eigen leven. En dan ga ik nu de tijd in dat alles zijn eigen plekje weer krijgt… bedankt voor deze prachtige laatste tocht samen vaderke…. aho
